با چشم غير مسلح در يك شب تاريك و بدون ماه و در هواي صاف مي توان حدود 2500 ستاره را در آسمان شناسايي كرد. با دوربين يا تلسكوپ مي شود ميليون ها ستاره را تشخيص داد. از سياره هاي منظومه شمسي خودمان نظير (زهره) و (زحل) كه چشم پوشي كنيم تمامي اين ستارگان دوردست خورشيدها يا به عبارت ديگر گلوله هاي گازي پر حرارتي هستند كه در سطح خود مي توانند تا هزاران درجه و در درون خود تا ميليون ها درجه  حرارت داشته باشند. در حقيقت بعضي از آنها با شدتي ده هزار برابر خورشيد ما مي درخشند و برخي از آن ها هم خيلي كم نورتراز ستاره مركزي منظومه ما هستند. ولي تمام ستارگان در يك مورد مشتركند: آن ها در ژرفاي درون خود از طريق تبديل هيدروژن به هليم انرژي هسته اي توليد مي كنند اين چشمه جوشان و پايان ناپذير انرژي- به ستارگان كمك مي كند كه عمري بسيار طولاني داشته باشند. مثلا خورشيد  با مواد سوختني كه دارد 10 ميليارد سال عمر خواهد كرد. انرژي ايجاد شده در مركز ستاره به خارج منتقل مي شود و از سطح ستاره به شكل پرتوهاي ماوراي بنفش  - رونتگن - ذره اي - نوري - گرمايي و امواج راديويي انتشار مي يابد. برخي از ستارگان در پايان عمر خود از طريق انفجارهاي بسيار عظيم از بين مي روند. آنگاه از آن ها فقط گوي هاي مادي كوچك و كاملا در هم فشرده اي باقي مي ماند كه در علم ستاره شناسي ( كوتوله هاي سفيد ) ( ستاره نوتروني) و يا (سياهچاله) ناميده مي شوند.

منبع: astro.schoolnet.ir

 ستاره ممکنه از تراکم سحابی(غباره کهکشانی) طبق قانون گرانش نيوتن تشکيل ميشه ابتدا ذرات نزديک هم ميشن.و از اين تراکم ذرات گرم ميشن.گرما به حدی ميرسه که انرژيه لازم براي واکنش هسته ای تامين ميشه .در اين حالت ميگیم پیش ستاره. بعد از تولید گرمای زیاد حاصل از واکنش هسته ای. این انرژی در مقابل گرانش مقاومت میکنه و ستاره شکل میگیره. بعد از تموم شدن سوخت دوباره گرانش.... که متناسب با جرم ستاره سرنوشت های متفاوت پیدا میکنه.

منبع:http://astro.schoolnet.ir

ستارگان بطور يكنواخت در كيهان پراكنده نيسند. آن ها خانواده هاي عظيمي را در فضا تشكيل مي دهند كه ( كهكشانه) ناميده مي شوند. مثلا خورشيد ما تنها يكي از 200 ميليارد ستاره كهكشانه ما يعني (كهكشان راه شيري) است. كهكشان راه شيري به وجود اين كه ابعاد عظيمي دارد يك كهكشان متوسط و عادي محسوب مي شود. ما كهكشانه هايي را مي شناسيم كه چندين هزار ميليارد خورشيد دارند. برخي كهكشانه هاي ديگر نيز فقط چند ميليارد ستاره دارند. كهكشانه ها در شكل هاي گوناگوني ديده مي شوند كه مهمترين اشكال آنها مدل هاي مارپيچي - مارپيچي ميله اي و بيضوي هستند. كهكشانه ها گروههاي بزرگ و كوچكي را مي سازند كه ( مجموعه كهكشاني ) ناميده مي شود. مثلا كهكشان راه شيري  به گروه محلي خود تعلق دارد كه داراي 30 عضو است و بزرگترين دستگاه آن كهكشان سحابي آندرومدا (Andero Medanebulo) يا امراه المسلسله كه حدود 2 ميليون سال نوري با ما فاصله دارد. با حدود 400 ميليارد ستاره است. تا آنجا كه تلسكوپ هاي بزرگ مي توانند ژرفاي عالم را رصد كنند كهكشانه ها ديده مي شوند. بسياري از آن ها ميلياردها سال نوري با ما فاصله دارند.اين مجموعه ها به  دور خود می گردند و فضای خالی از ماده است.

 منبع:http://astro.schoolnet.ir

منبع :http://astro.schoolnet.ir

ستاره
سحابی

معرفی کهکشان ها

گالری عکس
زمین
نجوم در قرآن
عطارد
رابطه هنر و ستاره‌شناسي
نجوم (Astronomy)
آیا زمین دیگری وجود دارد؟!
قدر ستارگان
ابر نواخترها
نامگذاری ستارگان
گالیله
تصادف کهکشانها